Co nowego? : )

Nowy imagin pojawi się już wkrótce! Tym razem, to Wy możecie wybrać, kto będzie jego bohaterem. Szukajcie po prawej stronie ankiety dotyczącej imagina i zagłosujcie na jednego z chłopaków. Być może będzie to Wasz ulubieniec? Who knows...? Więc oddajcie swój głos i sprawdzajcie bloga i mojego twittera, by być na bieżąco.

A tak w ogóle, to wakacje się kończą! : (

/ Monica. : )

Imagin z Louisem : )

- Daleko jeszcze?- spytałam, nie potrafiąc usiedzieć na miejscu.

- TI, uspokój się dziecko! Pytałaś o to kilka minut temu.

- Ale mamo! Jedziemy już kilka godzin. Może chociaż jakiś postój?

- Gdzie ja mam Ci tu stanąć? Nie ma miejsca.- no jasne, typowa mama.

- Hahah, nie ma miejsca? Serio? Spójrz na prawo. Ty masz pas awaryjny, a ja dołek, który może spokojnie posłużyć mi jako toaleta.

- Pas awaryjny nie służy do załatwiania potrzeb fizjologicznych!- dlaczego ona wszystko utrudnia?

- Potrzeb fizjologicznych?! Jakich potrzeb? Ja tu mam awarię, a za chwilę ty ją będziesz miała na siedzeniu pasażera!- hahah, tak. To mi wyszło,brawa dla mnie. Tylko, że ja nie żartuję, naprawdę muszę skorzystać z toalety, bo będzie źle.

- TI!- czyli przenosimy naszą rozmowę o poziom głośności wyżej.

- Mamo! ...Boże, widzisz, a nie grzmisz..

- Dobra, patrz! Tu masz znak. Parking za kilka metrów, jest też toaleta i..

- No nareszcie! Thank you very much!- powiedziałam i zaczęłam oglądać nagle bardzo interesujące widoki za szybą.

W końcu dojechałyśmy na parking, a jak to ja w potrzebie, wyskoczyłam z samochodu, zanim mama zdążyła zaparkować naszego czarnego opla, na wolnym miejscu parkingowym, na parkingu przy wyjątkowo ruchliwej dzisiejszego dnia autostradzie A4. Pobiegłam od razu w stronę toalet i szybko zamknęłam za sobą drzwi. Po opuszczeniu toalety od razu udałam się w stronę samochodu mojej mamy. Wiedziałam, że czeka nas jeszcze długa droga nad morze, więc by zaoszczędzić trochę czasu zaczęłam biec. Parking nie był duży i spokojnie mogłabym się znaleźć na jego drugim końcu w kilka sekund gdybym nie zderzyła się z jakimś lalusiem.

- Uważaj jak idziesz! Nie mam ochoty na szpitalny obiad!- krzyknęłam na chłopaka, który mnie trzymał.

- What?- nie no, jeszcze Angol... w sumie.. może nie będzie aż tak źle. Zobaczymy, czy szkoła się przydaje.

- Nic Ci się nie stało?- zapytał wysoki szatyn. Włosy ułożone w artystycznym nieładzie, co chwilę przeczesywana palcami grzywka. Duże, błyszczące oczy spoglądające spod długich rzęs. Miał na sobie czarną koszulkę, która opinała jego umięśniony tors i jeansy w tym samym kolorze. Stał przede mną i patrzył się, czekając na moją jakąkolwiek reakcję. Dalej TI, weź się w garść!

- Jestem cała, choć nie ukrywam, że to zderzenie trochę bolało.- mówiłam, wyswobadzając się z uścisku chłopaka.

- Naprawdę nie chciałem. Jestem Louis.- powiedział wyciągając dłoń w moim kierunku.

- TI.- odpowiedziałam i uścisnęłam dłoń chłopaka.- No więc, skoro już tu tak stoimy, wybacz, że tak prosto z mostu, ale co tutaj robisz? Chyba nie jesteś stąd.

- Tak, masz rację. Postój, prostowanie nóg.. Jak zwał, tak zwał. Jedziemy z chłopakami nad morze.- Co? Ja się chyba przesłyszałam. Gdzie on jedzie? Że niby nad morze? Może jeszcze ta sama miejscowość i hotel? Nie, to się nie dzieje naprawdę.- A ty piękna?

- Piękna też jedzie nad morze.- nie będę się z nim sprzeczać, w końcu najbrzydsza to ja nie jestem i wiele razy mi to udowadniano.- Jeśli chcesz wiedzieć, to dokładnie do hotelu w Międzyzdrojach.

- Co za zbieg okoliczności. TI, wygląda na to, że spędzisz z nami wakacje!- krzyknął szatyn, objął mnie i uniósł w powietrze.- Hahaha, ale Ty jesteś lekka! Jak piórko.- mówił, nadal trzymając mnie nad ziemią. A ja, jak każda samotna laska, która ma dość podrzucania kolesi przez najlepsze przyjaciółki, uległam i spojrzałam mu głęboko w oczy. Utonęłam w ich kolorze. Jednak nie byłam jedyna. Louis też spojrzał w moje.- Ej, piękna?- powiedział sadzając mnie na masce jego srebrnego samochodu, którego marki nie znałam.
- Ymm, tak?

- Co jak co, ale te swoje oczka to masz śliczne.- powiedział cwaniacko się uśmiechając.
- Dzięk...
- Ej, Lou! No nie! Chłopaki, on znowu gada z jakąś laską! Chłopaki!- zaczął krzyczeć kolejny szatyn w naszą stronę.
- Kolega?- zapytałam powstrzymując śmiech.
- Heh, tak. To Liam. Poznasz go bliżej na miejscu, bo na pewno się spot...
- TI! Dziecko! Ile mam na Ciebie czekać?!- moja mama potrafi sobie znaleźć moment.
- Kto to?- zapytał mój nowy znajomy wskazując na kobietę, która właśnie mnie wołała.
- To moja mama... Przepraszam Louis, ale muszę już iść.- powiedziałam schodząc z maski pojazdu.

- Ej, skarbie!- nie mogę, on za mną biegnie.
- Ymm, tak?
- W jakim hotelu się zatrzymujesz?
- Nie pamiętam nazwy, ale na pewno się znajdziemy.- powiedziałam idąc dalej.
- To może chociaż numer?- zapytał z nadzieją w głosie.
- Pewnie, daj telefon.- wstukałam numer i oddając go chłopakowi, cmoknęłam go w policzek.- Do zobaczenia Louis.
- Do zobaczenia TI.

*w samochodzie*

- Kto to był?- z zamyślenia wyrwał mnie głos mojej rodzicielki.
- Stary znajomy.- brawo TI, nie zepsuj tego. Już sobie wyobrażam jej minę, gdybym powiedziała jej prawdę.- Poznaliśmy się kiedyś w szkole. Była wymiana, pamiętasz?
- Tak, pamiętam.
Cała droga do miejscowości zwanej Międzyzdroje minęła całkiem normalnie, jak zazwyczaj. Mama o nic nie pytała, a ja nie chwaliłam się za bardzo swoim nowym 'starym' znajomym. Jedyne co mnie interesowało to to, czy zatrzyma się w tym samym hotelu i kiedy będę mogła znowu spojrzeć w jego oczy, które niby zwyczajne, ale jednak miały w sobie to coś. Tak samo jak ich właściciel. Chyba mogę przyznać, że.. że.. No dobra, zakochałam się! A co więcej, jest to miłość od pierwszego wejrzenia..
Już na wjeździe na hotelowy parking zauważyłam coś, co przykuło moją uwagę. Samochód. Ten sam samochód, na którym siedziałam kilka godzin wcześniej, a przy nim? Pięciu umięśnionych chłopaków, a w śród nich Louis. Hahah, no.. Muszę przyznać, że zapowiadają się ciekawe wakacje. Wysiadłam z samochodu i jak gdyby nigdy nic, podeszłam do bagażnika po swoją walizkę z flagą Wielkiej Brytanii, kupioną właśnie na Wyspach Brytyjskich. Postawiłam ją na ziemi, chwyciłam za rączkę i udałam się w stronę wejścia do hotelu.
- TI! TI! Zaczekaj!- wszędzie poznam ten głos.
- Lou?
- We własnej osobie! Nie wierzę, ten sam hotel!- powiedział i przytulił mnie.- Musze Ci coś powiedzieć.- złapał mnie za rękę i próbował odciągnąć w bardziej ustronne miejsce.
- Lou, czy to nie może poczekać? Chciałabym się rozpakować..
- A mogę powiedzieć to tu i teraz?- zapytał pokazując wzrokiem na moją mamę.
- Chyba tak. Ona nie rozumie niczego po angielsku.- powiedziałam i uśmiechnęłam się w stronę mamy.

- No dobrze... TI, gdy wpadłaś na mnie na parkingu, ja... ja... ja wiedziałem, że...
- Ja Ciebie też Louis.- przerwałam mu. Wiedziałam, co chce powiedzieć, chociaż słodko wyglądał gdy się tak męczył. 
- Czy to znaczy że..?
- A chcesz?
- Tak! To znaczy, jeśli Twoja mama nie ma nic przeciwko...
- Oj, pocałuj mnie!- jak powiedziałam, tak też zrobił. Moja mama zaczęła nas ściskać. Przyjaciele Louisa zrobili: 'uuuuuuuuu' i zaczęli się śmiać... Tak, chyba nikt ich nigdy nie zrozumie, ale muszę przyznać, że Louis ma zajebistych przyjaciół. Tylko pozazdrościć. 



No i jest! Długo, bo długo, ale jest! Mój drugi imagin na tej stronie! Mam nadzieję, że Wam się spodoba, bo pisałam o kilka dni ze względu na brak tzw. 'weny'. Jeśli doszliście do tej części, to moglibyście, jako znak, że przeczytaliście, napisać w komentarzu chociaż głupią buźkę, żebym wiedziała, że jednak ktoś czyta to, co piszę, a mnie to na pewno zmotywuje i imaginy będą pojawiać się częściej. Sprawdzajcie też mojego twittera ( @Smerfetka_xx ), tam pojawiać się będą tweety dotyczące kolejnych imaginów! 

Hope You Like It! : )

/ Monica. : )